خیلی کوتاه از دغدغه ای که هرازگاهی اینور و آنور میشنوم می نویسم …..چه بسیار افرادی که معتقدند که واسطه ازدواج خداست. این خداست که دو نفر را به هم می رساند و این خداست که بانی آشنایی را فراهم می آورد و این خداست که باعث می شود که گردو بگردد و جفتش را بیابد اما….   اما بیتعارف و بدور از تعصبات مذهبی باید اقرار کرد که اینگونه نیست. ازدواج عملی است که در هر دوسوی آن یعنی چه در سمت زوج و چه در سمت زوجه اختیاری است و وجود خدا در آن بی تاثیر است. دلیل حرفم هم این است که اگر معتقد به عدالت خدا باشیم و خدا را خالقی بدانیم عادل که کار عبث و بیهوده انجام نمی دهد باید بدان برسیم که اگر خدا باعث همه ازدواج ها و وصال های بشر بود پس این همه جدایی و غم و غصه حاصل از آن از برای چه است؟؟؟!!!!    براستی اگر خدا زن و مرد را به هم برساند و باعث ازدواج آنها بشود باید روزانه شاهد این همه جدایی باشیم؟؟(روزانه ۵۱ طلاق در روز در به ثبت می رسد) با کمی دوراندیشی درخواهیم یافت مسئله ازدواج مسئله پیش پا افتاده ای نیست که آشنایی با یک نفر را به حساب تقدیر گذاشت و دم از خواست خدا زد و یا دل به استخاره سپرد. ازدواج عملی است که در حوزه عقل صورت می گیرد و بعد از آن باید زندگی در ذیل توجهات خالق پاک باشد کما اینکه بعد از ازدواج خواه ناخواه زوجین در زیر سایه حضرت حق قرار می گیرند چرا که خود او در قرآن می فرماید که روزی رسان ازدواج خود من هستم اما قبل از آن سپردن همه امور به خدا و از او مدد جستن نه تنها غیر منطقی بلکه غیر عقلانی است. پس اگر در شرف ازدواج هستیم بیش از تقدیر و استخاره و … کمی عقلانی رفتار کنیم تا زندگی خوبی داشته باشیم. در نهایت نه تنها نگارنده بلکه تمام انسان های آزاد اندیش دنیا معتقد به درصدی توکل نه تنها در امر ازدواج بلکه در همه امور هستند که آن مطلب در جای خود صادق و قابل قبول.(ا.س)